Pojecia w GSM

WAP

WAP (Wireless Application Protocol) umożliwia korzystanie z Internetu za pomocą telefonu komórkowego. Wbudowana w aparat mikroprzeglądarka pozwala na surfowanie po specjalnie przygotowanych stronach, które ze względu na swą niewielką objętość ładują się bardzo szybko. Aby skorzystać z WAP-u, konieczne jest posiadania odpowiedniego telefonu. Dzięki technologii WAP możliwy jest dostęp do Internetu praktycznie z każdego miejsca, gdzie tylko obecny jest sygnał sieci komórkowej. Nie trzeba mieć ze sobą komputera, zbędny jest dostęp do sieci elektrycznej i telefonicznej. 

SMS

Co to jest SMS?
SMS - Short Message Service-serwis krótkich wiadomości tekstowych. Jest to krótka wiadomość tekstowa, którą można wysłać innemu użytkownikowi sieci komórkowej bezpośrednio z własnego telefonu komórkowego, lub z internetu (ze stron WWW). Wiadomości SMS mogą zawierać do 160 znaków. Zaletą SMS-ów jest przede wszystkim ich niski koszt, jednak wpisywanie wiadomości z klawiatury telefonu jest bardzo niewygodne. Ostatnio, korzystając z tej usługi, można przesyłać również proste obrazki, oczywiście tylko do telefonów, które obsługują taką funkcję (np. Nokia 3210, 3310 itp.).
Co to jest SMSC?
SMSC (SMS Center) - jest to centrum zarządzające przesyłaniem wiadomości SMS. Każda wiadomości wysłana z komórki jest przesyłana najpierw do SMSC, a następnie SMS Center kieruje wiadomość do odpowiedniego operatora GSM, a ten do konkretnego telefonu komórkowego (lub od razu do telefonu komórkowego). Jest to o tyle ważne, że wysyłając SMS-a, trzeba podać:
- numer telefonu docelowego oraz
- numer centrum (SMSC).
Dokąd mogę wysłać SMS'a?
SMS-a można wysłać do dowolnej sieci GSM pod warunkiem, że SMS zostanie wysyłany przez SMSC tego operatora, który ma umowę roamingową z operatorem GSM docelowego numeru, na który ma być wysłana wiadomość.
Do czego można wykorzystywać SMS'y?
Krótkich wiadomości tekstowych SMS używa się głównie do komunikowania się między sobą. Jeśli np. osoba do której mamy ważną sprawę, lub ma wyłączony telefon, lub nie może odebrać połączenia, bo akurat ma spotkanie itp., to zawsze pozostają wiadomości SMS, w których możemy napisać o co chodzi. SMS'y wykorzystuje się również do zarządzania systemami komputerowymi, przesyłania poczty elektronicznej, zbierania informacji oraz korzystania z różnego rodzaju usług dodanych jak rozkłady jazdy,połączenia lotnicze, informacje giełdowe, połączenia kolejowe, informacje ze świata itp. 
Jak uzyskać raport dostarczenia SMS'a?
Jeśli telefon wspiera bezpośrednio tę funkcję, to należy ją po znaleźć w menu i uaktywnić. Tak jest np. w Nokiach i Siemensach (seria x35).
Jeśli nie to na początku wysyłanego sms-a musi się znaleźć:
W przypadku Idei: *nm#
W przypadku Plus Gsm: WXYZ
W przypadku Ery Gsm nie ma możliwości uzyskania raport-u doręczeń poprzez kod na początku sms-a
Czasem raporty dochodzą z dużym opóźnieniem, a czsem i wcale. Zazwyczaj dochodzą, gdy wiadomość zostanie dostarczona.
Jeśli raport nie dojdzie, to może znaczyć (ale nie musi), że wysyłany przez nas SMS nie doszedł
Zależy to od ustawienia opcji "okres ważności" w menu telefonu, tzn. ile czasu sms będzie oczekiwał w SMSC
Czy mogę wysłać SMS'a na jakąś godzinę?
Tak, opcje oferuje już dwóch, spośród trzech polskich operatorów, a mianowicie Plus GSM i Idea.
Bramka Idei pod adresem http://www.sms.centertel.pl umożliwia wysyłanie SMS'a o określonej godzinie i w danym dniu. Dodatkowo można określić ważność SMS'a.
Bramka Plusa pod adresem http://www.text.plusgsm.pl/sms/ - podobnie jak bramka Idei umożliwia wysłanie SMS'a o określonej godzinie i w określonym dniu.
Blokowanie otrzymywania wiadomości z bramki SMS sieci Plus GSM:
- Jeśli chcesz zablokować możliwość otrzymywania na swój telefon Plus GSM wiadomości z bramki WWW-SMS, wyślij z tego telefonu wiadomość SMS o treści "Nie" na numer 481199. 
- W celu ponownego odblokowania możliwości otrzymywania wiadomości z bramki, wyślij SMS o treści "Tak" na ten sam numer

EMS

SMS jest obecnie bardzo użyteczną, a zarazem popularną usługą. Posiada jednak podstawowe ograniczenie - pozwala na przesyłanie jedynie tekstu. Niedogodność tą próbowała zniwelować w swoich aparatach firma Nokia opracowując technologię Smart Messagingu. Pozostali czołowi producenci (Alcatel, Ericsson, Motorola i Siemens) postanowili jednak oprzeć się na tworzonym na bazie SMS z inicjatywy Ericssona standardzie. Tym standardem jest EMS (Enhanced Messaging Service). W gruncie rzeczy posiada on podobne możliwości do Nokiowskiego SM - pozwala na przesyłanie znaczników formatujących tekst, dzwonków, prostych grafik oraz animacji między telefonami komórkowymi.

Standardowe SMS-y składają się, podobnie jak e-maile, z nagłówka i treści. W nagłówku umieszczane są m.in. informacje dotyczące numeru nadawcy, wykorzystanego SMSC, daty nadania itd. EMS-y mają taką samą strukturę, lecz wykorzystują dodatkowe pole nagłówka o nazwie "User Data Header". Umieszczana tam jest cała multimedialna zawartość, a więc dzwonki i grafiki. Zarówno w SMS-ach, jak i EMS-ach treść wiadomości to czysty tekst. Dzięki takiej strukturze, usługa EMS jest kompatybilna z SMS, tzn. aparaty nie obsługujące EMS-ów oczywiście nie będą mogły zaprezentować dzwonków i grafik, ale pozwolą na przeczytanie dołączonego do EMS-a tekstu, umieszczonego w treści wiadomości. Kompatybilność ta została zachowana dzięki włączeniu standardu EMS do specyfikacji SMS przez 3rd Generation Partnership Project (3GPP). Ponadto obsługa "rozszerzonych SMS-ów" nie wymaga od operatorów dokonywania inwestycji w drogą infastrukturę sieci.

Formatowanie tekstu
EMS-y pozwalają na umieszczenie tekstu, który można sformatować podobnie jak w edytorze tekstu. Do dyspozycji użytkownika są dostępne: 3 rozmiary tekstu (mały, normalny i duży), 3 rodzaje wyrównania (do lewej, do prawej i wycentrowany) oraz 5 styli (normalny, pogrubiony, pochylony, podkreślony i przekreślony).

Łączenie wiadomości
Standard EMS pozwala na łączenie wielu wiadomości (do 255) w jedną długą wiadomość. Oczywiście opłata będzie pobierana przez operatora zgodnie z ilością wiadomości składających się na taki przekaz. Obecnie dostępne telefony nie w pełni obsługują standard i pozwalają na łączenie od 3 do 10 wiadomości. Podobna funkcja stosowana jest już od jakiegoś czasu w telefonach Nokia, choć nie obsługują one EMS-ów.

Sygnały dźwiękowe
W wiadomościach EMS mogą być umieszczane sygnały dźwiękowe nazywane Sounds i dzwonki określane mianem Melodies. Różnica polega na tym, iż Sounds (konkretnie 10 dźwięków) zostały określone w specyfikacji EMS i są dostępne we wszystkich telefonach obsługujących ten standard. Dzięki temu, gdy chcemy je umieścić w wiadomości telefon wstawia odpowiedni kod reprezentujący dany dźwięk. Ponieważ nie przesyła całego dźwięku nie musimy się obawiać, iż EMS zajmie kilka wiadomości, za które będziemy musieli zapłacić (podobnie jak ma to miejsce w przypadku wiadomości graficznych Nokii). Dźwięki te są odtwarzane tak długo, jak symbol danego dźwięku znajduje się na wyświetlaczu. Te dźwięki to:
0 - Chimes high
1 - Chimes low
2 - Ding
3 - Ta Da
4 - Notify
5 - Drum
6 - Claps
7 - Fan Fare
8 - Chords high
9 - Chords low

Natomiast Melodies mogą być ściągane z internetu, tworzone w telefonie za pomocą kompozytora lub też fabrycznie umieszczone przez producenta. Wszystkie melodie są monofoniczne, kodowane w formacie iMelody, a ich długość jest ograniczona do 128 bajtów.

Grafiki
Grafiki są przesyłane za pomocą pojedynczej wiadomości SMS. Istnieje możliwość użycia grafik małych (16x16 pikseli), dużych (32x32 piksele) lub o zmiennych wymiarach (maksymalnie 128 Bajtów). Większe grafiki mogą być przesyłane ze stron internetowych za pomocą wiadomości połączonych za pomocą polecenia "join". Grafiki są czarno-białe i wszystkie określane jako użytkownika, tzn. zawsze są w całości przesyłane w wiadomości.

Animacje
Podobnie jak w przypadku sygnałów dźwiękowych mamy podział animacji na predefiniowane i użytkownika. Są one pokazywane dopóki są widoczne na wyświetlaczu telefonu. Animacje predefiniowane nie są przesyłane między telefonami - wystarczy, że telefon wysyłający umieści odpowiedni kod, który zostanie zinterpretowany przez telefon odbierający. Podobnie jak w przypadku dźwięków, mogą występować minimalne różnice pomiędzy telefonami różnych producentów. Animacje te mogą mieć maksymalny rozmiar 32 x 32 piksele i składać się z maksymalnie 6 klatek. Specyfikacja 4.1.0 zdefiniowała 6 animacji (0-5), a 4.3.0 - dodatkowe 9 (6-14). Tak więc dostępnych jest 15 animacji, które można opisać tak:
0 - ironiczny, z flirtem
1 - dumny
2 - sceptyczny
3 - smutny
4 - bardzo zadowolony
5 - płaczący
6 - mrugający
7 - śmiejący się
8 - obojętny
9 - całujący
10 - zrezygnowany
11 - zmęczony
12 - zły
13 - noszący okulary
14 - diabeł

Natomiast animacje użytkownika są przesyłane w całości między telefonami i mogą się składać z 4 klatek lub grafik. Dopuszczalne są dwa rozmiary animacji: małe - 8 x 8 pikseli i duże - 16 x 16 pikseli.

Łączenie multimediów
Zgodnie ze specyfikacją 3GPP 23.040 wydanie 4, istnieje możliwość łączenia różnych form, np. grafik i dźwięków w jednym EMS-ie. Funkcja UPI (User Prompt Indicator) ta pozwala również na zadanie użytkownikowi pytania po otrzymaniu wiadomości. Pytanie to może dotyczyć np. jaka czynność ma być podjęta - czy wiadomość ma być zachowana, odrzucona, czy ma być np. zapisany dzwonek. Ogólnie dotyczą to personalizacji telefonu i jest często wykorzystywane przez firmy zajmujące się wysyłaniem EMS-ów. 

MMS

MMS (ang. Multimedia Messaging Service) to usługa służąca przekazywaniu wiadomości multimedialnych opracowana na potrzeby telefonii komórkowej. Umożliwia komunikację między telefonami, a także między telefonem a dowolnym adresem e-mail (poczty elektronicznej), przez przesyłanie komunikatów, które mogą zawierać oprócz zwykłego tekstu także zdjęcia, dźwięk czy nawet animacje.

Telefony pozwalające na obsługę wiadomości multimedialnych będą wyposażone w kolorowe wyświetlacze (ekrany) z udoskonalonymi parametrami obrazu (znacznie większa rozdzielczość) w porównaniu z obecnie dostępnymi na rynku.

Wiadomość MMS to nawet więcej niż plik tekstowy z załącznikami - to może być cała prezentacja multimedialna.

W wiadomości MMS można przesłać następujące rodzaje plików: 

pliki audio - AMR, MP3, MIDI, WAV; 
pliki graficzne - JPEG, GIF, animowany GIF; 
pliki video - MPEG4, H.263, Quicktime. 

UMTS

UMTS (ang.Universal Mobile Telecommunications System). Oznacza system komunikacji ruchomej i bezprzewodowej trzeciej generacji, umożliwiający w szczególności realizację nowatorskich usług multimedialnych w skali wykraczającej poza możliwości systemów drugiej generacji (GSM) oraz zdolny do połączenia możliwości korzystania z komponentów naziemnych i satelitarnych o globalnym zasięgu.


Oznacza to połączenie funkcji i infrastruktury dotychczasowych systemów naziemnych (komórkowych, przywoławczych, dyspozytorskich, itd.) oraz satelitarnych w jeden spójny system umożliwiający transmisję nie tylko głosu, ale również przekazu multimedialnego, czyli jednoczesnej transmisji głosu, danych i obrazu przesyłanej z dużymi prędkościami w czasie rzeczywistym.
System UMTS otwiera przed producentami sprzętu i oprogramowania możliwość stworzenia całkowicie nowatorskich usług, co stanowi fenomen tego systemu.

Telefonia 3G rozszerzy możliwości komunikacji znacznie poza te, które oferuje nam telefonia GSM. Będzie można z nich korzystać prawie we wszystkich dziedzinach naszego życia. Dzięki możliwości komunikacji z internetem jaką daje nam technika UMTS, system będzie mógł korzystać zawartych w nim informacji i danych. Połączenie danych uzyskanych z internetu z informacją np. o lokalizacji otwiera szereg możliwości - gdy zapytamy o księgarnię system sprawdzi naszą lokalizację, a następnie otrzymamy gotową listę posortowaną wg.odległości ich położenia (Localized Internet Service Provider). Jeśli zechcemy na wyświetlaczu terminala wyświetli się mapa z miejscem naszego położenia i punktu docelowego. Powstaną interaktywne usługi lokalne takie jak np. oglądanie repertuaru właśnie mijanego kina i rezerwacja biletu na seans. Bez problemu będzie można znaleźć nr telefonu i adres szukanej firmy korzystając z bazy danych zawartych w internecie. Będzie można zestawić wideopołączenie, korzystać z filmów wideo i przekazów radiowych. Przy czym korzystanie z serwisów UMTS będzie płatne nie za czas, ale za ilość przesłanych informacji i jakość usług co będzie znacznie korzystniejsze i tańsze, np. przy przesyłaniu danych.

GPRS

Pakietowa transmisja danych szybko zdobyła sobie uznanie wśród użytkowników telefonii komórkowej. Na sukces usługi GPRS wpłynęło kilka czynników: po koszt rozbudowy sieci o obsługę protokołu GPRS był niski, po drugie rewolucyjny sposób naliczania opłat za połączenia, po trzecie zdecydowanie szybsze, niż w przypadku standardowych połączeń, transfery danych.

Struktura sieci
Wprowadzenie usługi GPRS nie wymaga instalowania nowych nadajników w stacjach bazowych (BTS). Operatorzy nie muszą zatem ponosić wysokich kosztów rozbudowy sieci. Do transmisji danych wykorzystuje się istniejącą infrastrukturę komunikacji radiowej. Istotną zmianą w przypadku GPRS jest jednak wprowadzenie nowej sieci służącej wyłącznie do transmisji danych.
Każda stacja bazowa podłączona jest do PCU (Packet Switching Unit) - urządzenia rozdzielającego dane między sieć komutowaną a pakietową. Dane głosowe przekazywane są dalej do Mobile Switching Center (MSC), natomiast pakiety danych wędrują do nowej sieci transportowej składającej się z dwóch elementów - SGSN (Serving GPRS Support Node) oraz bramki GGSN (Gateway GPRS Support Node). SGSN to urządzenie obsługujące zestawienie połączeń GPRS oraz zapewniające współpracę z infrastrukturą GSM, GGSN realizuje natomiast współpracę z sieciami opartymi na protokołach IP i X.25. (patrz rys.)

Pakietowa transmisja danych
W przypadku GPRS dane przesyłane są w postaci pakietów. Każdy pakiet ma swój indywidualny adres dzięki któremu dane po dotarciu do adresata są ponownie składane. Pakietowa transmisja danych jest korzystna zarówno dla użytkownika jak i dla operatora sieci. Dla operatora, ponieważ pozwala na bardziej efektywne wykorzystanie sieci (podczas np. przeglądania stron WWW wykorzystywana jest tylko część dostępnego pasma) W czasie gdy internauta czyta np. zawarte na stronie informacje jego pasmo może być wykorzystane do transmisji danych dla innego abonenta. Z punktu widzenia użytkownika GPRS również może być korzystny. Koszt połączenia naliczany jest bowiem nie w zależności od długości połączenia lecz w zależności od ilości przesłanych danych. Z tą cechą GPRS wiąże się jeszcze jedna korzyść tzw. always on - czyli cały czas online - abonent może być cały czas w sieci i nic go to nie kosztuje. W przypadku gdy nastąpi żądanie wysłania lub odebrania danych, połączenie nawiązywane jest błyskawicznie. Telefon i stacja bazowa ustalają tylko, który kanał jest w danej chwili wolny. Jeśli sieć nie jest przeciążona, to transmisja danych nawiązywana jest bez konieczności przeprowadzania czasochłonnej procedury logowania.

Szybsze transfery danych
Standardowy telefon GSM może nadawać z maksymalną szybkością ponad 13 kbit/s. GPRS umożliwia ośmiokrotne zwiększenie tej prędkości. Teorytycznie transfery danych mogą być jeszcze szybsze - jest to jednak uzależnione od sposobu kodowania. (patrz tabelka.) Z uwagi na mogące wystąpić w sieci zakłócenia do transmisji wykorzystuje się dwa pierwsze sposoby kodowania: CS1 CS2. pozwalające uzyskać maksymalne transfery rzędu odpowiednio 72.4 i 107.2 kbit/s.

SIMLOCK

Jest to elektroniczna blokada wgrywana do oprogramowania telefonu komórkowego. Zakładana jest ona przez operatora. Do telefonu posiadającego blokadę karty SIM, można włożyć tylko kartę tego operatora, który sprzedał nam telefon z aktywacją do swojej sieci. Usunięcie blokady możliwe jest w salonach firmowych. Możemy również zrobić to indywidualnie, za pomocą specjalnych programów komputerowych jednakże wtedy tracimy gwarancje na telefon.
Wyróżnia się trzy sposoby postępowania, aby pozbyć się blokady SIM-LOCK ze swojego telefonu komórkowego. Są one już rozpowszechnione i myślę, że niebawem każdy będzie je znał. 

Pierwszy sposób (najbezpieczniejszy):
Polega on na wytworzeniu węzła komunikacyjnego, pomiędzy telefonem GSM, a komputerem. Wykorzystuje się do tego odpowiedni kabel GSM-PC. Potrzebne jest również odpowiednie dla konkretnego modelu oprogramowanie serwisowe. Sposób ten jest najbardziej rozpowszechniony, gdyż nie trzeba zaglądać do wnętrza telefonu, lecz wystarczy zmienić trochę soft.

Drugi sposób:
Polega on na bezpośrednim przeprogramowaniu pamięci EPROM, która znajduje się w każdym telefonie komórkowym. Wymaga to ingerencji do wnętrza telefonu, ponieważ kość tą trzeba wylutować, a następnie przy pomocy specjalnego programatora zgranie softu w pliku binarnym do komputera. Dzięki specjalnemu programowi umieszcza się odpowiednie zmiany i wgrywa się plik do pamięci Eprom. Tak zaprogramowaną kość następnie wlutowuje się do aparatu. Ta metoda jest niebezpieczna, gdyż można popełnić w niej błędy, oraz można stracić gwarancję.

Trzeci sposób:
Jest to tzw. sposób przez klawiaturę. Polega on na tym, że dzięki odpowiedniej aplikacji generowany jest mastercode, który rozblokowuje słuchawkę. Na tę metodę "zgadzają się" tylko niektóre modele telefonów